Ana-Baba Sözü Dinlemeyenlere Duyurulur


Kıssadan Hisse:

Kadıncağızın bir oğlundan başka kimsesi yoktu. Bütün günlerini onunla geçirir, oğluna en ufak bir zarar gelmesini istemezdi. Kadının oğlu bir gün tutturdu, illa da hacca gideceğim diyor başka bir şey demiyordu.

Annesi ağlamaya başladı. Çünkü oğlunun yanından ayrılmasına tahammül edemeyeceği gibi o gittiği takdirde yapayalnız kalacak ve kimsesizlikten belki de perişan olacaktı.

-Oğlum, Mekke dediğin şurası değil ki, ne zaman gidip geleceksin Sen gittikten sonra ben ne yapacağım, etme eyleme, diye yalvardıysa da oğlu kararında ısrar etti ve hacca gitmek üzere yola çıktı ama ananın da yüreği yanık kaldı.

Yalnız kalan anne üzgün bir kalple dua şöyle etti:

-Ya rabbi, oğlumun ayrılığına dayanamayacağım… Söz dinletemedim, onu bir ikaz et de geri dönsün.

Oğul ananın bu yakarışlarından habersiz olarak yoluna devam ediyordu. Bir gece bir şehirde konaklamak için kalmaya karar verip, kapısı açık olan bir mescide girdi. O şehirde de azgın bir hırsız evlere dadanmış, ne bulduysa çalıyor, fakat hırsız bir türlü yakalanamıyordu. O gece gene hırsız bir eve girip mal çalmış ve kaçmıştı. Hırsızı takip etmeye başladılar, hırsız kaçıyor takipçiler onu kovalıyorlardı. Derken hırsızın izini kaybettiler. Takipçiler buraya girmiş olabilir diye camiye daldılar. Baktılar ki orada bir adam var. Olsa olsa budur diyerek adamı yaka-paça reisin huzuruna çıkardılar. Çünkü her gün hırsızlık vukuu bulduğu halde yakalayamıyorlardı. Bu sefer tamam dediler, bu şehri kasıp kavuran hırsız budur. Hırsızın gözünün oyulmasına karar verdi mahkeme. Gözlerini oyup bir merkep üzerine gezdirmeye başladılar. Hırsızı (yani anasının sözünü dinlemeyen ve hırsız zannıyla yakalanan genci) gezdiren tellal şehir halkına teşhir ediyor ve:

-Ey ahali işte sizin canınızı yakan, malınızı çalan hırsız nihayet yakalanmıştır; bundan sonra rahat edeceksiniz, diye bağırdıkça, genç, tellala şöyle bağırmasını rica ediyordu:

-Ey ahali işte anasının sözünü dinlemeyip de illa ben hacca gideceğim diye yola çıkanın hali budur, diye bağır diyordu ama derdini ta baştan kimseye anlatamamıştı ki, tellala nasıl anlatsın.

Bütün şehri dolaştırdıktan sonra genci şehrin dışında bir yol kenarına attılar. Oradan geçenler genci memleketine getirdiler, evini bulmasını temin ettiler.

Genç adamcağız kendi evlerinin kapısına gelince;”Hu’“ diye seslendi. Tabii ki aradan hayli zaman geçtiği için saçı sakalı uzamış, üstü başı yırtılmıştı. Kapıyı açan yaşlı kadın oğlunu tanıyamadı. Bilmiyordu ki kapıya dilenci halinde gelen arkasından “Ya Rabbi oğlumu azarla da geri dönsün” diye yalvardığı kendi oğluydu.

-Sapa sağlam adamsın… Dileneceğine çalışıp da kazansana! dedi.

Genç:

-Çalışamam gözlerim kör, deyince yaşlı kadın:

-Ne oldu gözlerine? Diye sordu.

Genç:

-Ne olacak, annemin hatırını kırdım sözünü dinlemedim. Allah da benim gözlerimi aldı, diye cevap verince, kadın anladı karşısındakinin oğlu olduğunu, başladı hüngür hüngür ağlamaya…

-Ey Allah’ım! Duam ağır olmuş, ben onun gözlerinin kör olması için dua etmemiştim, diye Allah’a yalvarmaya başladı.

Kadına gelen ilahi bir ses:

-Onun suçuna karşılık biz sadece gözlerini kör ettik, aslında anaya asi olanın cezası daha ağırdır. O buna şükretsin, diyordu.

Kadının oğlu dönüp gelmişti ama gözleri kör olduğu için hiç bir iş yapamıyordu. Kadın çok dua etti Allah’a… Allah’ın iyi bir kulu imiş ki, duası kabul olunarak gencin gözlerini Cenab-ı Allah iade etti.

Hayatlarını evlatları için feda eden iki kutsal varlık, anne ve babadır.

Anne-baba, geçim derdindeki bir insanın hanesine bereket ve rahmet; belaları def eden bir paratoner ve dua kaynağıdır. Nitekim Peygamberimiz, anne-babanın evladına duası peygamberin ümmetine duası gibidir, buyurmuştur.  Ayrıca haksızlığa uğrayan mazlumun duası, misafirin ikramını gördüğü kimseler için duası gibi anne-babanın çocuklarına yaptığı dua da kabul olacağından şüphe olmayan dualardandır.

      

Dr. Yusuf MACİT        

Samsun İl Vaizi

  1. Henüz hiç yorum yok.
(yayınlanmayacak)